20 augustus, laatste dag in Unawatuna en op naar het vliegveld

Gisteravond onself een beetje opgetut voor ons romantisch etentje aan het strand. De tafel was op een mooi rustig plekje gezet en werd geflankeerd door twee reusachtige palmtakken met aan de voet daarvan brandende faKkels. Op de tafel stond buiten het gebruikelijke serviesgoed ook een windlicht waaromheen bloemetjes gedrapeerd lagen. ................................... Deze avond namen we maar eens een duur flesje wijn uit Zuid-Afrika. 2900 roepies (nog geen 20 euro), veel duurder konden we het niet krijgen. Na de gebonden tomatensoep kregen we een bordje met salade. Geen sterrenniveau maar ach, de sterren stonden volop aan de hemel; een hoger sterrenniveau konden we dus eigenlijk niet bereiken!..................................Een stukje achter ons was de Bbq al aangezet en stond er een kok speciaal en alleen voor ons te bakken! Hy had heerlijke spiezen met vis en gamba's eraan, giant prawns en nog wat andere vis waarvan we de naam niet weten. Helaas zit je buik op een gegeven moment gewoon vol en past er niets meer bij hoe lekker dan ook..........................Als toetje kregen we een flinke schotel met fruit. Eigenlijk niets bijzonders want bij ieder buffet is het aanbod in fruit groot. Met name kleine banaantjes, watermeloen, papaya en ananas.............................De verrassing van het huis was waarschijnlijk de bloemetjes die rond het windlicht lagen, want er kwam geen ijstaart met sterretjes. Haha! We moeten er wel om lachen!................................. Ik lig nu nog in m'n bedje en schrijf via Wifi. Ons geld is zo goed als op en willen niet meer pinnen, dus internet via de computer in het winkeltje hier kunnen we niet meer afrekenen. Dus maar even weer hannessen met m'n mobieltje. ................................................................... Inmiddels hebben we het ontbijt achter de rug. We werden vandaag i.p.v. Gisterenavond verrast met een klein taartje waarop HAPPY 30 ANIVERITY was geschreven in chocolade letters! Ha! Dus toch nog een verrassing van het huis en op een onverwacht moment. We hadden net ontbeten maar een stukje taart kon er nog wel bij.........................................................Net de koffers al zoveel mogelijk ingepakt en dan gaan we de rest van deze dag nog even lekker relaxen op het strand. Om kwart over 8 vanavond worden we opgehaald om naar het vliegveld in Colombo gebracht te worden. We vliegen vannacht op 2.45 dus dat wordt een lange nacht. Hopelijk deze keer geen vertraging in Dubai en dan zijn we morgen om half 2 Nederllandse tijd weer op schiphol. Alle trowue lezers wil ik complimenteren met hun doorzettingsvermogen want het zijn inderdaad wel lappen tekst zeg! .......................................................... Dikke kus en tot gauw in Nederland: AYUBOWAN! ....................Karin en Marcel

17 en 18 augustus. Unawatuna, Unawatuna en de tempel

Tjeetje! We zijn LUI zeg! De afgelopen dagen het resort niet verlaten. Boekjes gelezen, beetje tekenen en om ons heen kijken.Genieten van het mooie uitzicht en het geruis van de golven.

 

Waar we minder van genieten is dat er hier al vanaf dat we gekomen zijn, door de luidsprekers van het stadje doorlopend mantra's worden geroepen.  Er is hier momenteel een 6-daags Boeddhistisch feest gaande. De stoepa staat hier zo'n 500 meter vandaan op een berg. Het gegalm begint rond half 10 's morgens en gaat tot 12 uur 's nachts door.  Ik hou er niet zo van om met m'n ipod op te zitten in het buitenland omdat ik altijd de geluiden van een land wil horen, maar dat gegalm is uiteindelijk toch wel een reden geweest om toch maar wel naar mijn eigen muziek te luisteren. Marcel leest lekker in zijn boek en sluit zich er makkelijker voor af dan ik, geloof ik.

Volgens mij is het feest begonnen op de dag dat wij hier kwamen, want het galmt maar door......

 Vanmorgen hebben wij maar eens wat energie bij elkaar geraapt om naar de Stoepa toe te lopen na het ontbijt (de temperatuur is nog om te harden op dat tijdstip).  Eerlijk gezegd, betekent zo'n Boeddhistisch feest ook een hoop reuring. De straten stonden vol met kraampjes met van alles en nog wat. Op de heenweg was er nog veel dicht. En in dit land betekent " dicht" dat er een lap voor het kraampje hangt. Blijkbaar wordt er hier niet zo gauw gestolen.

We zijn naar de tempel gelopen, hebben onze slippers uitgedaan en de lichaamsdelen bedekt die men niet wil zien in een tempel. Ja, ja! We weten inmiddels precies hoe het hoort!

De stoepa leek vanuit de verte best een enorm ding, maar zo van dichtbij was het maar een kleintje. De drukte was er niet minder om. Zelfs op dit vroege tijdstip (wij waren er rond 9.00 uur) was het al aardig druk en werd er al flink geofferd bij de verschillende Boeddha beelden. Wat nieuw voor ons was, was dat er bij een aantal kleine tempelachtige huisjes door de mensen vloeistof naar binnen werd gegoten in een soort buis. Uit nader onderzoek door ons bleek dat de vloeistof in het huisje in een soort kandelaar belandde. De vloeistof bleek olie te zijn en de kandelaar brandde op de olie die de mensen naar binnen goten.

Verderop werden er kleine kommetjes gevuld met olie, die de mensen zelf meenamen, en dat staken ze dan aan en prevelden weer een gebedje.

Het stikt hier van de rituelen waar wij de betekenis niet van weten.  Zo werden er ook mensen met een soort van pauwenveren bewaaierd onder het prevelen van gebeden.   Er werden ook fruitschalen gevuld en gratis uitgedeeld.

Op de terugweg door de  "winkel" straat bleek dat inmiddels vrijwel alle marktkramen open waren en dat de stroom bezoekers niet te stuiten was. Wat een enorme hoeveelheid mensen kwam er naar deze -best wel kleine- tempel om dit feest te vieren zeg!

Toen we eenmaal weer op de hoofdweg waren waarlangs ons hotel staat, stopte er een aantal bussen die vanuit  Galle de mensen naar Unawatuna bracht. Ik geloof dat er zo'n 150 mensen uit 1 bus stapten. Er kwam geen einde aan het aantal uitstappende passagiers.

Wat overigens ook wel opviel is dat wij als volkomen buitenstaanders onszelf helemaal niet weggekeken voelden in de tempel toen wij al hun rituelen zo liepen te aanschouwen en er ook foto's en film van maakten. De mensen zijn hier wat dat betreft toch heel tollerant.

 Regelmatig treffen we ook mensen die het wel leuk vinden om een praatje in het engels met je te maken.  Vandaag was er ook eengezinnetje waarvan de kinderen al hadden leren vragen: how are you? Was grappig, we hebben een beetje met elkaar heen en weer gebabbeld in steenkool engels. Altijd leuk!

 Na dit uitstapje nam ik een lekkere pineappel juice en plofte neer aan een tafeltje op het strand. Marcel was nog even teruggelopen omdat hij graag een tuktuk met een L erop wilde fotograferen.

Mijn verbazing was groot toen opeens Abbie naast me stond! He?? Hij woont in Necombo en dat is niet bepaald naast de deur. Het bleek ook dat hij met de bus gekomen was en al om 5 uur was vertrokken. De reden van zijn reis naar ons toe was niet omdat hij ons zo mistte of om ons te bedanken voor de flinke fooi die we hem gegeven hadden, maar omdat bleek dat we een aantal excursies niet betaald hadden.....

 Goochelen met geld is altijd lastig en helemaal als het in steenkool engels gaat..... De excursies die hij noemde hadden we iid niet afgerekend (maar niet bewust,  wij dachten namelijk dat we wel alles hadden afgerekend), maar hij had het ook over de tip die hij er dan weer van aftrok ofzo...... We snapten er allebei niet zoveel meer van. Maar goed. We hebben netjes betaald en hopen maar dat hij nu alles netjes kan verantwoorden bij zijn maatschappij.

Rest van de dag? Weer heerlijk geluierd op twee strandstoelen met uitzicht over de Indische oceaan. Het was vandaag de zonnigste dag tot nu toe.  En daarmee ook de drukste op het strand, veel mensen. Maar wel gezellig en genoeg te zien dus!

Morgen nog een relaxed dagje. Morgenavond hebben we een romantisch diner aan het strand geboekt. Er wordt dan een tafel opgedekt aan het strand, lantaarns erbij, wat palmtakken en lekker eten. Als je iets te vieren had krijg je een verrassing van het hotel dus wij zijn niet 29 maar 30 jaar getrouwd bij deze!!! Haha, we zijn benieuwd!

 

Ayubowan! 

 

maandag 15 augustus, Unawatuna beach resort.

Vandaag heerlijk NIETS gedaan! Lekker uitgeslapen, lekker op zo'n ligbed gelegen aan het strand, lekkere crocque monsieur en een crocque madame gegeten, boekje gelezen, geluierd.......Heerlijk!

Ik heb nog een poging gedaan om een duik in de zee te nemen. Na een golf zat ik al van top tot teen onder het zand. M'n hele broek en bh vol! De stroming is hier ook best sterk en aangezien de rode vlag uithing (gevaarlijke zee, betekent dat) ben ik maar niet verder de zee in gegaan.  De water temperatuur was overigens wel heerlijk!

Op uitnodiging van de sportinstructeur heb ik in het zwembad nog wel even meegedaan met de aqua-gym. Goed zo Karin!

Ondanks dat het de hele dag bewolkt was en het af en toe spetterde, zijn we aardig rood geworden! Goed insmeren dus hier, ook als er geen zon is!

Ayubowan!

zondag14 augustus, Safari in Yale, vissers en schildpadden

De wake-up call was vanmorgen om 4 uur! We hebben niet eens veel moeite om op te staan want we hebben deze vakantie al zoveel geslapen!

Om 4. 40 zitten we in de jeep die ons naar de ingang van het park rijdt. Het is zelfs op dit tydstip warm, zelfs in deze open jeep.

Vanaf half zes kunnen er kaartjes gekocht worden en dan ryden we zo rond kwart voor 6 het wildpark in! We hopen dat we ons eerste luipaard kunnen spotten! Spannend!

 Abbie vertelt de chauffeur meteen dat we genoeg olifanten hebben gezien en ons doel het luipaard is. De chauffeur rijdt langs alle plekjes waar luipaarden zich graag verschansen. bomen met van die dikke byna horizontale takken en rotsblokken die lekker warm zijn.

Maar hoe de chauffeur ook zoekt.....geen luipaard is genegen om zichzelf bloot te geven vandaag. De gidsen hebben ook onderling contact, maar helaas is er geen enkele gids die er een vond. Dit park is niet zo vergeven van de dieren als de gehoopt hadden. We zien slechts een paar aapjes, 1 olifant,wat buffels, everzwijnen, reeen, een uil, adelaars , martertjes en veel krokodillen.

We hebben tot 9 uur rondgereden en toen was het tyd om de zoektocht op te geven. Jammer, geen luipaard gezien. Nu worden we wel haast gedwongen om toch weer eens naar Afrika te gaan!

Eenmaal terug in het hotel konden we nog even ontbyten en toen werden onze koffers voor het laatst in Abbies kofferbak geladen. Onderweg onszelf weer verbaast over de rijstijl hier. Gek genoeg schrikken we er niet meer van als er weer eens een auto of luid toeterende bus op ons af komt ryden of als Abbie gaat inhalen in een onoverzichtelijke bocht. Feit is dat we nog nooit zo snel door de bergen zyn gereden want inhalen doe je gewoon, of je nou wel of niet ziet wat eraan komt.

 Onderweg natuurlijk de gebruikelijke 'Abbie fotootjes' gemaakt. Waar we echt foto's van wilden maken dat waren de Lankeze vissers in de zee. Deze vissers vissen vanaf een paal die in de zee is gezet. In alle gidsen over Sri Lanka zie je er foto's van. Maar we moesten nog even geduld hebben want deze manier van vissen gebeurt niet overal.

 We hadden er inmiddels alweer een paar auto-uurtjes opzitten, dus het werd tyd om te lunchen. In het restaurant van een Beach-resort aan de kust van de Indische oceaan streken we neer. We nodigden Abbie uit om met ons mee te eten, maar dat sloeg hy af. Hy eet graag rijst en lekker spicy en in ieder restaurant is blijkbaar een gidsenkamertje want hy eet steeds ergens anders. Slechts een paar keer at hy met ons mee. Lankezen eten met hun hand. De rechter wel te verstaan want met de linker maak je jezelf schoon na het plassen en poepen. Misschien is dat ook een reden waarom hij liever niet met ons eet.

 Na zyn lunch kwam hy by ons zitten en gaven we hem de tekening die ik gemaakt had. Ik had ons drieen getekend. Hy achter het stuur, Marcel naast hem en ik achterin. Om de auto heen allemaal spreekwolkjes waarin kleine tekstjes over dingen die deze vakantie gebeurd of gezegd zyn. Natuurlijk staat er by Abbie een spreekwolkje met de tekst:

 "you wanna make a picture???" 

 Abbie was wel blij met de tekening en ook met de envelopjes die ik voor zijn kleinkinderen had gemaakt. Ik had uit Holland namelijk ansichtkaarten met een hollands tekeningetje meegenomen en ook een aantal sleutelhangers met klompjes eraan. Van Albert Hein had ik nog allemaal oranje wuppies in mn koffer gestopt; ook leuk voor de kleinkinderen toch? De belangrijkste envelope ook aan Abbie overhandigd: de fooi!

Tijd om aan de laatste etappe te beginnen! .

Eindelijk komen we bij de plek waar we zo graag foto's wilden maken! De paalvissers in de zee! Abbie waarschuwt ons al dat we geen echte vissers zullen zien. En inderdaad! Als we aan komen rijden rent er een oud mannetje over de rotsblokkken naar een paal die ietsje verderop in de zee staat en gaat met een stok net doen alsof hij vist. Even later komt er nog zo'n  "Visser voor de foto" aanrennen en klimt ook in een paal. Na 5 minuutjes klauteren ze er weer uit en komen de fooi innen. Grote poppenkast dus! Wel vermakelijk eigenlijk!

 Als we verder rijden zien we wel veel vispalen in de zee staan. Abbie vertelt dat er ook wel gevist wordt op deze manier, maar dat gebeurt vanaf een uur of 1 's nachts tot een uur of 7.

Het allerlaatste  stopje dat Abbie met ons maakt is bij een schildpadden opvang. Er leven hier zo'n 7 soorten schildpadden die hun eieren op het strand leggen.  Helaas worden er veel eieren opgegraven om opgegeten te worden door Lankeze lekkerbekken. In deze opvang worden de eieren opnieuw begraven. De kleine schildpadjes worden na een dag of 3 a 4 weer in de zee losgelaten. Er waren een aantal oudere schildpadden, maar die waren daar meer vanwege educatieve doeleinden.

Het klinkt misschien saai zo'n schildpadden opvang maar het was toch leuk om die beestjes en beesten van zo dichtbij te zien en aan te raken.

Niet ver van de schildpaddenopvang was ons hotel. Abbie leverde ons daar keurig af en we kregen nog de laatste insturcties mee: ga niet met de glass-boat, want de zee is te wild en er is weinig te zien. Als je de kamer niet mooi vindt dan moet je om een andere vragen. Als je nog eens naar Sri Lanka komt dan kan ik een reis voor jullie regelen voor veel minder geld. 

Oke Abbie, we nemen alles ter harte! Nog een laatste hand en Ayubowan en toen ging Abbie weer naar zijn gewone leven. Hij vertelde ons trouwens vlak voordat we bij het hotel waren dat hij 69 jaar is! Oeps......we waren blij dat we hem niet hebben hoeven reanimeren!

Het hotel is hier prima. We hebben geen andere kamer hoeven vragen, want die is tip top in orde. We streken lekker neer aan de bar tijdens het "happy hour". De Lankeze wijn die op de kaart staat blijkt italiaanse wijn te zijn die hier gebotteld is. Dan proberen we (ik) maar een flesje. MMMM, lekker hooor!

Het hotel ligt pal aan het strand in een baai en heeft heerlijke ligstoelen. De eetzaal is helemaal open en ligt ook aan het strand. Het is echt 'goed toeven" hier!!!

 Ayubowan!

zaterdag 13 Luie dag en volle maan!

Vandaag stond een bezoek aan Yale nationalpark op het programma. In dit wildpark bevindt zich de grootste populatie luipaarden van de wereld. 1 keer in het jaar gaat het park echter 3 dagen dicht omdat de dieren dan geteld moeten worden of iets anders onduidelijks.

Natuurlijk was het vandaag 1 van die 3 dagen dus kon ons bezoek geen doorgang vinden. Gelukkig is dit wel de derde dag en gaat het park morgen weer open! Morgen reizen we door naar de badplaats Unawatuna, dus voordat we daar naar toe gaan kunnen we toch nog naar Yale!

 Deze dag in Tissamarahama maar weer gebruikt om als twee luie varkentjes langs de rand van het zwembad te liggen. Af en toe een verfrissende duik, bakkie koffie, een pineapple juice (mmmm) en een biertje. Biertje?? Marcel kreeg geen biertje geserveerd want het is vandaag volle maan en het blijkt dat er dan geen alcohol geschonken en gebruikt mag worden in openbare ruimtes. Dat hebben wy weer! We hadden in Kandy inmiddels al de ervaring opgedaan, waar ivm de Perahera 10 dagen lang een alcoholverbod was, dat men wel een geheime ruimte had voor de gasten en dat er wel bier in de minibar gezet mocht worden. In dit hotel was geen geheime bar maar de minibar kon wel worden gevuld! Dus zo kwam Marcel toch aan z'n biertje. Toen er later gasten arriveerden, die volgens ons de upperclass van Sri Lanka vertegenwoordigden en deze wel een biertje geserveerd kregen raakten we toch wat in verwarring? Hoe zit het nou met die regels hier? Vanaf dat moment kon Marcel toch een biertje uit de bar krijgen. 'Savonds by het diner moest echter iedereen aan het water of iets anders zonder prik. De welgestelde Lankezen hadden een tafel naar buiten laten slepen. Niet omdat het zulk mooi weer was maar omdat er daar wel een fles wijn op tafel kan komen!

Tydens het luieren aan de zwembadrand heb ik nog een tekening voor Abbie gemaakt. Morgen is namelijk de laatste dag dat hy onze gids is. Morgen moeten we ook extreem vroeg op ivm de safari!

Ajubowan!

vrijdag 12 augusteus, Van Bandarawela naar Tissamaharama

De bedden in het Bandarawela hotel zullen we niet missen. Ze waren wel lekker om in te stappen: heel erg hoog, een soort ziekenhuis bedden. Maar de matrassen waren niet bepaald fijn en de kussens leken wel blokken beton. Gauw vergeten dus!

Vandaag reed Abbie ons naar Tisamharama via een mooie route door de bergen. Hij had vandaag wel enige zorg om zijn auto want de banden waren niet helemaal goed. En na bij verschillende oppomp mogelijkheden gestopt te hebben werd uiteindelijk bij een garage onderweg een band verwisselt. Gelukkig was dat op een mooi punt met prachtig uitzicht over de bergachtige omgeving en een mooie Hindoe tempel die er nu eens niet uitzag alsof er al in geen 20 jaar iets aan gedaan was. Integendeel! Dit tempeltje was heel kleurrijk en zat goed in de verf.

Toen de auto eenmaal weer tiptop in orde was konden we onze weg vervolgen en via een waterval van 171 m hoog kwamen we in onze nieuwe verblijfplaats aan: Tissamaharama. Het is hier weer een stuk warmer dan in de bergen, dus het zwembad werd al gauw door ons met een bezoekje vereerd.

En nu gaan we in het mooie restaurant dat er bij dit hotel zit even lekker eten!

Ayubowan!

donderdag 11 augustus, Bandarawela

We hadden onszelf vandaag een rustdag gegeven. Abbie kon opperen wat hij wilde, maar we wilden echt even niets! Het enige dat we hem vroegen was om ons naar een goede plek te brengen om weer zo'n heerlijke massage te ondergaan. 3 uur, dat leek ons vroeg genoeg!

En zo kwam het dat wij om half 10 de hond in de pot vonden in de ontbijtzaal. Alle etensbakken (!) waren leeg. Nou eten wij gelukkig in de vroege ochtend toch geen rijst met curry, dus we hebben zoals eigenlijk iedere ochtend een eitje laten bakken. Hoe heerlijk!

Het hotel was helemaal versierd. Buiten stond een grote tent en gisteravond was er al een klein feestje voor een bruidspaar gaande. We vroegen ons gisteravond al af of er niet meer gasten moesten komen, maar nu bleek dat het vandaag pas de grote dag was.

Het was dus weer een cadeautje dat we zagen hoe er onder begeleiding van in traditionele kleding gehulde dansers en trommelaars,  een witte loper werd uitgerold (model: laken). Over deze loper kwam een in traditioneel gehulde kleding ouder man aangelopen met aan beide zijden twee kleine kindjes in dezelfde kledij. Ik denk dat deze mooi uitgedoste meneer degene was die het huwelijk ging voltrekken.

Later werden de bruid en bruidegom binnen gehaald. Ook weer onder gedans en trommel geroffel. Veel meer konden we van de ceremonie helaas niet zien, want alles was verder binnen.

Vervolgens het stadje Bandarawela even in gelopen. Veel fotootje gemaakt en een beetje kunnen zien en ervaren hoe de mensen hier leven.

In het hotel was geen zwembad, dat was wel jammer op deze rustdag, maar ook wel begrijpelijk, want het is hier minder warm omdat we in de bergen zitten.

We hebben dus de lekkere stoelen uit de hotel kamer de gallerij op gesleept en zijn daar heerlijk gaan relaxen. Boekje, tekenen en een clubsandwich!

Om half 3 kwam Abbie ons halen en hij bracht ons weer naar een Ajuverdische massage. Deze toko was minder mooi en luxe dan de vorige maar we hebben evengoed genoten van de hele behandeling. Het stoombad was deze keer echter wel erg heet!

Helemaal herboren de rest van de middag en de avond ons vermaakt met biertje, wijntje, diner, lezen en teken en: bijtijds naar bed. Ja, alweer......

 Ayubowan!

woensdag 10 augustus, theeplantages, treinreisje en Bandaruwela.

Vandaag stond een bezoekje aan een teafactory op het programma. Vanaf Kandy reden we een regio in waarin veel bergen zyn. Een hele mooie omgeving en ook een stuk koeler!  Onderweg weet Abbie heel wat watervallen aan te wijzen en laat ons natuurlijk van elke waterval een foto maken. Liefst wil hy ook dat ik alles op video zet, maar ik heb hem uitgelegd dat een paar korte shotjes voldoende zyn voor mijn film.  Marcel is de fotograaf deze reis dus hy heeft weer heel wat keren uit moeten stappen.

By een van de watervalletjes stond een krot van houten planken waar een oude bibberende en ziek uitziende dame zat en er liepen een paar lieve kinderen rond maar te vies om aan te pakken. Ik heb van deze dame maar een rode banaan gekocht. Eerlijk gezegd: ik heb het niet opgegeten.....

Iedereen lijkt hier ook wel wat te verkopen aan huis. By navraag vertelt Abbie ook dat dat toegestaan is voor arme mensen. Als je een grotere winkel wil dan heb je wel een vergunning nodig.

Via de watervallen en het houten krot komen we in het gebied waar de theeplantages zyn. Enorme gebieden tegen de bergwanden aan. Er heeft heel wat bos voor moeten wijken. De ceylon thee is een heel belangryk export product voor de Lankezen. Er werken enorm veel mensen w.o. veel Tamils. In een theefabriek laten ze ons het hele proces van thee maken zien nadat de blaadjes geplukt zyn.

Ze plukken altyd de nieuwe uitlopers en dat gaat gewoon het hele jaar door. De thee wordt gedroogd, steeltjes en blaadjes worden gescheiden en verschillende grotes van de gebroken blaadjes worden gescheiden. De beste thee wordt geexporteerd over de hele wereld. De Lankezen drinken zelf het liefst een mengsel van thee blaadjes met de steeltjes. Natuurlijk kopen wy in de shop een pakkie thee en we krygen ook nog een lekker koppie thee geserveerd: gratis! Heel soms willen ze ergens geen geld voor hebben!

Na de theefabriek brengt Abbie ons via een berg die 6100 meter boven de zeespiegel ligt naar het treinstation. Daar hopen we dat de trein van half 1 ook rond die tyd zal komen, want dat wil hier nog weleens een paar uurtjes langer duren. De trein zal ons naar Bandarawela brengen en Abbie zal ons daar weer treffen. De weg met de auto is slecht begaanbaar en daarom nemen wy de trein.

Voordat we by het station zyn stopt Abby nog by een stil stukje waar we tussen de thee struiken een plasje kunnen doen, want het toilet op het station is erg smerig waarschuwt hy al. Natuurlijk moeten we op dat moment helemaal niet plassen en later wel....op het station. Met de neus dicht en de broekspypen opgestroopt zyn we dus op het station een plas wezen doen want in de trein leek het ons helemaaaal ranzig!

Aan de toiletten op dit station was in geen 20 jaar iets gedaan. Marcel heeft een foto van het urinoir gemaakt, die sturen we nog wel een keertje door naar jullie via mail! Toen de trein toch nog redelijk op tyd kwam (slechts 40 min te laat) werd het zaak om een plekje te vinden. De trein was overbevolkt met Lankezen en op het station waar wy waren wilden daar nog zo'n 50 toeristen by. We hebben ons erin gewurmd om er daarna weer uit te stappen en een andere wagon te kiezen. Het werd er niet beter op....Marcel probeerde Abbie nog te traceren omdat hy toch liever met de auto over de slechte weg wilde gaan dan in deze overbevolkte en smerige trein te blijven. Gelukkig zag hy Abbie niet meer want ik vind het ondanks alles wel erg leuk om tussen lokale bevolking in zo'n trein te zitten en te ervaren hoe die mensen moeten reizen. We wisten dat de reis maar tqee uurtjes zou duren; da's te overzien toch?

Van zitten kwam het in eerste instantie niet, we vonden een redelijk ruime plek by de deur. De deuren van de trein bleven gewoon open en iedereen hing er half uit. Zo ook uit de ramen. Ramen? Er zat geen glas in de ramen, dus ook daar hing iedereen uit. Voordeel van zoveel openheid is dat de trein een natuurlijke airconditioning had!

 Na een poosje gestaan te hebben werd ik gewenkt door een Lankeze vrouw, haar zuster had haar kind op schoot genomen zodat ik kon zitten. De plek lag echter vol viezig sap (ofzo) maar voordat ik m'n zakdoekje had opgezocht had de vrouw een krant uit haar tas gevist en legde die op de vieze plek zodat m'n kleren schoon bleven.

De vrouw bleek wel een woordje engels te kunnen spreken en zo werd het toch nog heel gezellig in de trein. De vrouw was op weg van Colombo naar een bestemming in het zuiden en hun treinreis zou in totaal 12 uur duren. Ze waren al een uur of 8 onderweg dus! Ze gingen naar hun oudere zus, haar jongere zus zat ook in de trein en had haar twee kinderen by zich van 11 en 7 jaar. Ze wilde weten wat ik van Sri Lanka vond en ze vulde zelf al aan dat het een smerig land is. Niemand ruimt hier wat op. Tja, dat was me ook wel op gevalllen. Net als dat niemand hier zyn huis afmaak. Alle huizen zyn half af, helemaal niet af of byna af en die laatste categorie is tevens de kleiinste....

De vrouw sprak vry goed engels en by navraag bleek dat ze de basis op school had geleerd maar dat zy en haar man 5 jaar in Koeweit hadden gewerkt. Veel Lankezen gaan in Arabische landen werken, daar kunnen ze tenminste wat verdienen.

 Natuurlijk vertelde ik haar over mn kinderen en dankzy m'n blackberry kon ik haar ook wat foto's van de kids laten zien. Dan ook maar de foto's van de winter in Nederland en van Koninginnedag die ik nog op mn BB had zitten. De twee zakjes chips die we voor onderweg hadden gekocht hebben we aan de kinderen van de zus gegeven. Zo werd het een heel gezellige treinreis die zo voorby was!

De vrouw lette meteen voor ons op dat we by het goede station uit stapten! Het was een leuke ervaring en we hebben gelukkig de wc in de trein niet hoeven gebruiken!

In Bandarawela regende het. Abbie was er nog niet, maar we werden opgehaald door een collega van hem. In onze Insight Guide stond dat de enige bezienswaardigheid in Bandarawela het Bandarawela hotel was omdat er daar veel oude meubelen zouden staan. Toevallig was dit ons hotel! Die oude meubelen hebben we echter niet gezien.

De kamer is een beetje donker en de ramen zyn vooorzien van geribbeld glas zodat je niet naar buiten kan kijken. Gelukkig is er wel een soort van gallerij waarop we lekker kunnen zitten. Na het diner zyn we lekker vroeg op stok gegaan. Je wordt echt moe van al dat reizen!  Onvoorstelbaar dat ik nog slaap want ik ga al de hele vakantie vroeg naar bed en in de auto vallen mn luikjes ook regelmatig dicht.

Marcel moet in de auto allerter blijven; hy zit naast Abbie en die schudt hem steeds wakker voor weer een fotootje!

Ayubowan!

Ps, sorry voor alle typfouten. Ik zie ze maar met de scroller van n mobiel is het haast geen doen alles te verbeteren omdat die zo slecht reageert....

(Zit nu een dag later weer een op een gewone computer en heb de bovenstaande tekst een beetje leesbaarder gemaakt)

dinsdag 9 augustus: Victoriadam en de Perahera

Terwijl hier een salamander over de muur loopt en ik met ontharingscreme uit de kruidentuin even op bed lig, schryf ik via mn mobieltje op de weblog. De internetverbinding in het hotel is namelijk heeeel traag, wifi gaat prima. Het scherm van mn mobieltje is echter wel erg klein dus aLs je schryffouten ziet dan komt dat daardoor. Het is overigens inmiddels al donderdag, ik schryf met terugwerkende kracht!

Dinsdag wilden wy eigenlijk uitslapen en hadden dan ook niets gepland met Abbie. Toch ging de hoteltelefoon om kwart voor 8; Abbie..... Hy vroeg of we het leuk vonden om naar de Victoriadam te gaan en bovendien had hy per direct geld nodig om de kaartjes voor de Perahera te kunnen betalen. We hadden er niet zo heel veel vertrouwen in dat de Victoriadam nou echt een leuk uitstapje was, maar de hele dag by het zwembad zitten is ook slaapverwekkend dus toch maar gegaan.

Het was best nog een stukje ryden en Abbie wist ook niet zo goed meer welke weg hy moest nemen. Dit kwam omdat de dam tydens de burgeroorlog met de Tamils verboden gebied was. Er gaan meerdere wegen heen en daar is nog steeds veel militaire activiteit. Toen we eenmaal by de dam waren, werden we idd opgewacht door een soldaat, maar nadat Abbie zyn id had achtergelaten konden we naar binnen.

Je kon wel zien dat dit vroeger een toeristische attractie was; een verlaten restaurant en een hele batterij wc's waarvan ik even dacht dat ik de Victoriadam al had gevonden! Wat een waterballet en stank!

Bij de eigenlijke dam was waterstand op het moment zo laag dat de dam nu geen water doorliet. We kregen wel een goede uitleg over de werking en het is wel duidelijk waarom de dam zo goed bewaakt wordt. Het voorziet velen van electriciteit, drinkwater, irrigeert de omgeving en helpt de dieren aan water in droge tyd. Het doet je weer eens beseffen dat niet alles zomaar 'vanzelfsprekend' is.

Op de terugweg van ons bezoek aan de dam stopt Abbie op een plek langs de weg waarvan we ons afvragen wat er hier een 'fotootje' waard is. Dichte struiken, 3 bergjes zand en een paar zwerfhonden, dat is alles.  Abbie vraagt ons echter uit te stappen en opent zyn kofferbak. Hier haalt hy een fles Arrak uit (een alcaholisch drankje gebrouwen van palmbladeren als ik het goed heb) Hy heeft ook een biertje voor Marcel als hy dat liever wil en wat knabbelnootjes. Dus zo stonden we 's morgens om 11 uur aan de drank langs de kant van de weg!

Wel erg lief dat Abbie deze verrassing had; het is al die foto-stopjes die hy maakt wel waard. We begrypen alleen niet zo goed waarom hy voor deze borrel geen fotowaardiger plek heeft gekozen,

Na de middag lekker by het zwembad gelegen te hebben, namen we een eetpakketje mee uit het hotel en werden we met de tuktuk naar het centrum gebracht. Abbie had mooie plaatsen geregeld en om 6 uur zaten we klaar voor de grote happening; de Perahera!!

De optocht bleek uiteindelijk pas om over 8en te beginnen maar dat was niet zo erg want er was genoeg te zien! Het publiek zit hier al urenlang op de grond om maar verzekerd te zyn van een goede plek! Langs het publiek lopen allerlei kooplui voorby met etenswaren, ballonnen, kinderspeelgoed, kettinkjes enz.

We zitten tegenover een fontein en dat blijkt de plek te zyn waar ze de olifanten, die straks aan de optocht mee doen, water laten drinken en zichzelf natspuiten of laten natgooien door de begeleider. Achter de fontein is een tempel en daaromheen staat een hoge muur. Vanaf die muur beginnen ze met het aankleden van een grote olifant die ze onder de muur gestationneerd hebben. Leuk om te zien hoe zo'n beest wordt getransformeerd! De olifant die we opgetuigd zien worden, blijkt een van de schryndragers te zyn; hy krygt een soort van open tempeltje op zn rug. De accu die voor de verlichting van het tempeltje moet zorgen wordt erin verstopt. De hele olifant wordt tot slot bedekt met een mooi kostuum (zeg maar).

De optocht wordt ingeluid door mannen die luid met een zweep klappen, dan volgen er vlaggendragers met de Boeddhistische vlag en daaarachter vlaggendragers met een andere vlag waarvan ik de betekenis niet weet. Dan barst het spektaakel los. We zien duizenden dansers in verschillende kostuums, begeleidt door trommels. Iedere dansgroep ziet er anders uit en heeft een andere dans. Af en toe komt er een olifant voorby aangekleed met een soort van olifantenkostuum waarvan het deel dat over de slurf valt en de oorkappen verlicht worden door kleine lampjes!

Het wordt ons al kykende duidelijk dat de optocht uit verschillende delen bestaat. Ieder deel wordt afgesloten met drie verlichte olifanten waarvan de middelste het tempeltje draagt waarin een relikwie ligt. Het eerste olifanten trio was in gouden gewaden gehuld en de grootste en middelste droeg op zyn rug de Heilige tand. Om de Heilige tand draait het hier allemaal; wie die in bezit heeft mag het land besturen, tenminste zo was het vroeger. Nu is de tand permanent in de tempel van de Heilige tand hier in Kandy. Die tand ligt daar ook tydens de optocht want de olifant zeult een replika met zich mee.

Na de drie olifanten verandert er ongemerkt van alles! Er lopen met de optocht vuurdragers mee die aan een lange stok een korfje hebben waarin kokosnoten worden verbrand. Vlakby waar wy zaten, was er een plek waar de as uit de korfjes werd geschud en er nieuwe kokosnoten in werden gegooid. De vuurdragers hadden allemaal hetzeldde aan en ook de mensen die by de kokosnoten stonden. Als echter de drie olifanten zyn geweest verandert ook de aankleding van de vuurdragers en de kokosnootmannen.

Er vielen steeds gloeiende stukjes uit de vuurkorfjes en ik denk dat het daarom ook was dat de politie in grote getale langs de route stond om het publiek in de gaten te houden. Je mocht namelijk niet gaan staan. Iedereen bleef keurig op de grond zitten met de voetjes op de stoep! Wat zullen de mensen een zere gat gehad hebben zeg! Wy hadden op die plastic stoelen al een stijf zitvlak van het zitten vanaf zes uur. Deze mensen zaten er minimaal twee uur eerder dan wy! Respect! Maar goed' na de 3 olifanten ging de optocht dus geruisloos over in een nieuw onderdeel: eerst weer de Boeddistische vlaggendragers, dan een andere vlag en dan weer allerlei dansers en verlichte olifanten totdat er weer 3 olifanten met een relikwie langskwamen.

Zo ging dat 2,5 uur door! Het was echt een cadeautje dat we de Perahera hebben kunnen zien. Deze wordt namelijk maar 1 keer in het jaar gehouden in juli/augustus, waarby de stand van de maan bepalend is voor de data. De Perahera duurt 10 dagen en de optocht wordt iedere dag mooier. Dit wisten we niet by het boeken van deze reis: echt een cadeautje dus!

dinsdag 9 augustus, even wat reacties op jullie reacties!

Eerst even reageren op jullie reacties: Anneke: haha! was je de verhalen van Vietnam vergeten? Die waren ook al zolang, je moet op tijd beginnen om ons by te houden! En ik slaap hier veel hoor, we liggen gemiddeld rond 10 uur in bed! Nu valt je mond zeker open van verbazing; Karin die zo vroeg op stok gaat! Da's haast niet mogelijk! Maar het is toch echt zo! Fred en Jolan: ik zal vandaag zelf eens schryven, jullie hebben gelijk! Haha! Zonder gekheid; ook al staat er regelmatig "ik" we maken het verhaal samen. Marcel zoekt de moeilijks plaatsnamen op, dicteert, helpt herinneren en natuurlijk zijn de grappen (de meeste dan) uit zijn koker! Hy zoekt ook steevast naar een internet mogelijkheid en laat me zelfs schryven als ik eigenlijk te moe ben! Marieke: voor jou en Rene een feest van herkenning zeker die verhalen van ons! Hoe zijn jullie foto's geworden??? John; als ik weer een wensenkerkje tegen kom zal ik aan je denken! Rust lekker uit op Terschelling! Ook een mooi eiland, al heb je daar geen olifanten! Kysbeth: leuk dat je geniet van de verhalen! We gaan echt gauw eens afspreken hoor!!!! Tine: leuk dat je met terugwerkende kracht bent gaan meelezen! Misschien kan je Anneke bypraten???

maandag 8 augustus, Olifantenweeshuis in Pinnawela, drie kleine tempeltjes in de bergen en culturele Kandy-dansen.

Om op tijd te zijn voor het voederen van de olifanten in het weeshuis van Pinnawala moesten we wederom vroeg uit de veren.  Om half 8 zaten we alweer in de auto, ruimt op tijd om niets te missen in het olifantenweeshuis.

In het olifantenweeshuis verblijven meer dan 80 olifanten. Sommigen daarvan zijn slachtoffer van de burgeroorlog. Zo is er een olifant met 3 poten doordat deze hij op een landmijn is gelopen. Verder zitten er olifanten die moederloos zijn geraakt of gewond zijn geraakt doordat dorpelingen zich beschermen tegen de olifanten. De olifanten vreten namelijk hun oogst of of beschadigen deze. Hoewel er een flinke gevangenisstraf staat op het doden van een olifant gebeurt het toch nog wel eens dat men dit probeert. Het doden van een olifant doe je echter niet zomaar, waardoor een olifant nogal eens heel gehavend uit de strijd komt. Er is in het olifantenweeshuis 1 olifant die blind is geraakt en die op zijn achterste allemaal littekens heeft van kogels die hem geraakt hebben.

Het weeshuis is er al sinds 1956 en er worden inmiddels ook gewoon jonge olifantjes geboren.  Een paar keer per dag worden deze jonge olifantjes met de fles gevoerd en daar waren wij vroeg ons bed voor uit gestapt! Dat moest haast wel een vertederend gezicht zijn.

We waren echter niet de enige vroege vogels, er waren al veel mensen op de been. Het geven van de melk uit de fles viel een beetje  tegen. Er stonden twee kleine fantjes en zij kregen beide 5 flessen te drinken. Binnen een poep en een zucht slurpt zo'n kleine kanjer de fles leeg, dus voor je het wist had je te laat geknipt met je fototoestel..... 

Na dit ritueel liepen we naar een rivierbedding van de Maha oya. Onderweg allemaal leuke winkeltjes en weer even wat leuke dingen gekocht. We zeggen lekker niet wat, want het is voor de kids dus nog een verrassing.

We kregen ook nog een kijkje in de olifantenpoep papierfabriek. Dat was wel even leuk om te zien. 90 % van olifantenpoep bestaat uit vezels. Ze koken de vezels zodat alle bacterien gedood worden en het schoon wordt en het tot pulp kookt. Dan verven ze de vezels. Vandaag was het de dag van het rode verfbad. Ik weet niet waarom, maar iedere dag werd er een andere kleur in het verfbad gedaan. Na het verfbad werd de pulp geschept met een schepraam. Daggie of twee drogen en dan is het papier al klaar. Ze maakten er van alles van. Er waren ook veel spulletjes van olifantenpoep papiermache! He, daar moet ik op school ook eens iets mee doen! Lijkt me leuk!

We hadden een mooi plekje gevonden met goed zicht op de rivierbedding. Na een hard signaal van een toeter ofzo kwamen de olifanten door de winkelstraat aangelopen. Een machtig gezicht!  De hele kudde verplaatste zich naar de rivier en stapte lekker het water in. Er waren  veel kleintjes bij, die zijn toch altijd het leukst. De grote olifanten liepen wel wat heen en weer, maar ze gingen niet met water spuiten of even lekker liggen. De kleintjes daarentegen vermaakten zich prima met elkaar, waren steeds helemaal in het water of zaten op elkaars rug. Een erg leuk schouwspel. Je blijft naar zoiets kijken, het verveelt niet snel. We hebben daar dan ook wel 1,5 uur zitten genieten en veel te veel gefilmd en gefotografeerd.

 Na ons losgerukt te hebben van de olifanten moesten we van Abbie even naar de Nah-boom kijken die om de hoek stond. Dit is de nationale boom. Oke Abbie, als jij dat wil kijken we even (maar eigenlijk vinden we het niet zo heel erg interessant....) Onderweg stopt Abbie ook steeds bij van alles en zegt hij: you wanna take a picture? Nou, dat doen we dan maar om hem te plezieren, want hij staat af en toe stil bij dingen dat je denkt: wat moet ik met die foto (haha, deleten natuurlijk, maar dat zeggen we niet). Zo liet hij ons al een foto maken van een een stapel witte stenen, het was bij een lime-fabriekje, van allerlei gebouwen onderweg, van een rots met een groot gat erin waar een weg doorheen liep,  een cementfabriek en ga zo maar door. Ach, het is wel grappig ook eigenlijk dat hij dat doet, we moeten er inmiddels om lachen als hij weer eens zegt: you wanna take a picture?

Onderweg naar de 3 Hindoe-tempels stopten we ergens om te eten.  Eigenlijk hadden we al gelijk geen trek meer bij het zien van de hoeveelheid vliegen die rond de bakken van het buffet vlogen. Gelukkig zaten er wel deksels op en toen de medewerker liet zien wat er zich onder de deksels bevond zijn we maar overstag gegaan. De prijs was ook erg laag, 250 roeppies, da's nog geen twee euro. De vliegen moesten we maar op koop toe nemen.

Ondanks dat we van te voren dus  onze bedenkingen hadden  hebben we heel erg lekker gegeten. Alle gerechten waren gemaakt van groentes en vruchten, het was dan ook een moslimtoko, alles was halal en op de een of ander manier mochten ze geen vlees vandaag. Marcel kreeg later toch een stukje kip dat ze speciaal voor hem en Abbie uit de keuken haalden. Het was lekker pikant die halal kip! 

Op naar de 3 Hindoe tempels. Tenminste, dat had Abbie gezegd, maar het bleken gewoon boeddhistische tempels te zijn.  Ook goed, we lusten er nog wel een paar.

Deze tempels zijn ouder dan de stad Kandy, ze stammen uit de 14e eeuw.   Aan de eerste tempel werd gewerkt aan de restauratie. Het was een kruisvormig wit gebouw met aan alle vier de zijden een klein kamertje waarin een boeddha stond. In iedere ruimte mooie tegels op de grond en de wanden beschilderd. Buiten leidde Abbie ons naar een lelijk stuk zwarte rots waar je na je dubbelfocus opgezet te hebben singaleze letters kon ontdekken. Je raadt nooit wat Abbie zei!!!  " You wanna take picture?"

De tweede tempel was een gebouwtje in een gebouwtje. Het binnenste gebouw was vierkant en aan iedere zijde was een nis waarin wederom allerlei beelden stonden.  De kleuren van al die beelden hier spreken wel aan hoor; lekker kleurig en fel! Dus zonder dat Abbie het vroeg maakten we een fotootje!

De laatste tempel was wat groter. Het bijzondere aan deze tempel waren de prachtig bewerkte houten pilaren. Op iedere pilaar stonden aan alle 4 de zijden een voorstelling in houtsnij werk van ongeveer 30 x 30. Er zijn ongeveer 514 van deze werkjes in de pilaren uitgesneden en er is er geen een hetzelfde. Toen Abbie voorstelde om van alle afbeeldingen een foto te maken hebben we toch echt maar een keertje 'nee' gezegd.   

 Zo! Klaar voor vandaag met de tempels! Nu ging de reis naar het Gems-museum, het edelstenen museum.  Hier moest Abbie weer een van zijn stempeltjes halen en hij vroeg ons of we voor hem gedwee naar de film wilden kijken en dan vervolgens wilden zeggen dat we verder niet geinteresseerd waren want dan konden we snel verder naar onze volgende bestemming. de Kandy-dansers.

Dus wij hebben gedwee naar de film gekeken over het delven van edelstenen. Met name saffieren in alle kleuren. De film was eigenlijk best wel interessant en kon in het nederlands worden afgespeeld, dus we hebben eindelijk eens ontspannen naar wat informatie kunnen luisteren. Een rotwerk overigens, dat delven van edelstenen. Heb wel een beetje respect gekregen voor die lui die dat doen.     Na de film werden we even langs een paar mensen geleid die de stenen aan het bewerken waren om vervolgens in een winkel te belanden waar je uiteraard van alles kon kopen dat van goud en zilver en van edelsteen was.  Hier hebben wij al snel de opmerking geplaatst: jullie zijn steengoed maar we zijn niet geinteresseerd!

Tot slot naar de Kandy dansvoorstelling. In een zaaltje met podium, met skai beklede stoelen en een rood gordijn waar je dwars doorheen kon kijken van ouderdom moest de happening plaats vinden. We kregen ongeveer 10 dansen te zien en we hadden bij binnenkomst al een briefje gekregen (in het nederlands!) welke dansen de revue zouden passeren.  We hebben ons wel even een uurtje vermaakt. Mooie kleurige kostuums, vaak acrobatische toeren van de mannen tijdens de dansen en opzwepende trommelmuziek. Het was leuk om te zien. De laatste dans vond buiten plaats want dat was de vuurdans. Lopen over brandende kolen en zwaaien met fakkels waar je ook af en toe een likje van neemt of over je arm mee aait.

He he, weer een drukke maar leuke dag om!

Morgen hebben we een rustige dag omdat we niet naar de botanische tuinen willen die op het programma staan en ook weinig zien in een boottocht op het Kandy meer met als toetje een chinese maaltijd.  Morgenavond gaan we naar de Perahera. Abbie was vandaag al druk bezig om stoelen voor ons te regelen, dus kunnen we lekker zittende genieten van alle lichtgevende olifanten die langs gaan komen. We horen hier al steeds de trommelmuziek en het vuurwerk dat af en toe afgaat. We hebben er zin in!

Ayubowan!

 

zondag 7 augustus, Dambulla, kruidentuin, batik en Kandy

Tweede poging om dit verhaal te plaatsen. We hadden net een vastloper: weg hele verhaal! Grgrgr#@$%#@@!

Vanmorgen zaten we om 7 uur alweer in de auto met als eindbestemming van deze dag Kandy via Dambulla.

Onderweg naar Dambulla even stoppen bij een geldautomaat, want het geld verdwijnt hier als sneeuw voor de zon (zo warm is het hier!!) Bij de pinautomaat merk ik dat mijn pasje op de gebruikelijke plek zit.......Tegen beter weten in mijn hele tas omgekeerd en alle vakjes nagezocht, maar geen pas te vinden.  De vorige keer dat we geld haalden was 5 dagen geleden en aangezien we de pas verder niet gebruiken kon het niet anders dan dat ik dat ding daar in de automaat had laten zitten. Lekker suf dus!

Gelukkig had Marcel ook zijn pas bij zich en kon hij gewoon geld pinnen, dus de rekening was nog niet geplunderd.   Om de rekening te checken hadden we internet nodig en dat is nog een hele toer om half 9 's morgens als het ook nog zondag is. Abbie deed erg zijn best maar het wilde niet meteen lukken.  De bank bellen waar we 5 dagen geleden gepind hadden had ook geen zin; gesloten.

Dus onze reis maar gewoon vervolgd en naar Dambulla gereden.   In Dambulla  zijn de grottempels.  In de eerste eeuw voor Chr was er een koning die moest vluchten voor de Tamils en hij verschool zich 14 jaar in de grotten van Dambulla. Nadat hij weer de macht kon nemen liet hij uit dankbaarheid de grotten verbouwen tot een boeddhistisch heiligdom.  Het zijn 5 grotten van verschillende afmetingen waarvan in de kleinste en smalste een enorme liggende boeddha uit de rots gehakt is.  In de andere grotten stond het ook vol met Boeddha's. De grot plafonds waren helemaal beschilderd.  Het was toch weer heel anders dan alle andere tempels die we tot nu toe zagen.

Teruglopende naar de auto hebben we ons nog kostelijk vermaakt met de apen. Veel mensen namen een lotusbloem mee naar de tempel, maar de apen houden erg van het binnenste van de lotusbloem dus ze pikten ze gewoon uit de handen van de mensen. Ook ijsjes waren niet veilig!

Na de grottempels reden we verder richting Kandy. Onderweg steeds zoekende naar een internet mogelijkheid. Uiteindelijk kwamen we bij een Spa (waar we onszelf graag onder handen hadden willen laten nemen, zo mooi zag het er daar uit!) en mochten we van de bedrijfscomputer gebruik maken.  Supersnelle verbinding, dus binnen no-time de rekening gecheckt en gekeken welk nummer we moesten bellen om de pas te blokkeren.  Van de rekening was niets afgehaald dat we niet zelf gedaan hadden, dus dat viel mee.  De pas was binnen no-time geblokkeerd. Zo! Nu konden we toch weer wat opgeluchter ademhalen, hoewel we allebei niet echt in paniek waren ofzo. Koelbloedig he!?

Onze volgende stop was bij een kruidentuin. Addie moest hier weer een stempeltje verdienen door ons hier af te leveren. Oke, wij vinden het wel  best hoor.   In dit deel van Sri Lanka worden heel veel kruiden verbouwd. De grond is hier namelijk uitermate geschikt voor. Sri Lanka is vooral bekend om zijn Cinnamon of te wel: kaneel. Cinnamon is een inheems product. Veel ander kruiden zijn door de nederlanders en portugezen naar Sri Lanka gebracht en bleken het daar prima te doen. Gember, Vanille, kruidnagel, peper, cardamo, cacoa, etc. We hadden wel een heel enthousiast kruidentuingids die veel nederlandse woorden wist waardoor zijn verhaal toch net even wat beter te begrijpen was. Hij wist van alle kruiden wel een medicinale werking. We werden al hebberig bij het horen  van: 'helpt tegen rimpels" en " je valt er van af".

uiteindelijk belandden we in een half open ruimte (rieten dak natuurlijk) waar een tafeltje stond met allerlei flesjes en potjes. Hij liet ons van alles ruiken en smeerde ook van alles op ons. Allemaal aangename luchtjes. Natuur luchtjes want er is niets aan toegevoegd.  We kregen ook een kopje kruidenthee, die was niet echt heel lekker, maar ja; gewoon opdrinken die boel! Vervolgens kregen we allebei een lekkere ayuverdische massage van een kleine 10 minuten. Dat was niet verkeerd!

Op naar de winkel! We hebben lekker wat potjes ingeslagen en het ziet er naar uit dat we een hier in Sri Lanka toch echt nog een tas moeten gaan kopen om het allemaal mee terug te kunnen nemen......

Onderweg naar het restaurantje waar we gingen lunchen stuitten we op een hindoeistische processie. Er liep een hele stoet jongens, jonge jongens, trommelend en zingend. Op een kar zat een jongen vast in een soort van spinnenweb. Het viel ons eerst niet eens echt op, maar die jongen had een pen door zijn wangen, van de ene kant naar de andere kant en uit zijn mond stak een soort van bladvorm van metaal. Zijn armen zaten vast in dat spinnenweb en waren doorboord met wel 20 pennen per arm. In de stoet liep ook een jongen mee die ook zo'n pen door zijn wangen had en een aantal pennen door zijn armen, hij zat echter niet helemaal vast in zo'n web. Abbie vertelde dat het een  soort ritueel van boetedoening was.  Het was best wel indrukwekkend om te zien, dat iedereen daar zo vrolijk aan het zingen en joelen was terwijl die twee jongens daar wel flink pijn gehad moeten hebben. Brrrr.....

De lunch was weer heerlijk bij een restaurant onderweg. We aten hier weer wat nieuwe groente's: lady finger en Snake bourd. Allebei erg lekker! Er was ook Bread fruit en een lekker Aubergine prutje. Goed gegeten dus!

Volgende stop: de batikfabriek. Ik weet niet of Abbie hier ook een stempeltje kreeg, hij vroeg ons wel van te voren of  we er wel heen wilden. We gingen dus vrijwillig.

Het batikproces werd ons uit de doeken gedaan. Er waren niet veel mensen aan het werk, maar goed, het is dan ook zondag.

In de shop werden we weer begeleid en verleid tot het doen van een aankoop.  Er was niet zo heel veel dat onze belangstelling had en na 10 rokken te hebben afgekeurd ( te klein, te lang, te kort, verkeerde kleur, enz) kwam de dame met een mooie Sarong.  ik kreeg ook les in hoe ik zo'n lap op allerlei manieren om mezelf heen kon slaan. Oke, Sarong maar gekocht, altijd handig bij het zwembad.

Het is half 4 als we uiteindelijk in Kandy aankomen.  Abbie brengt ons naar hotel Suisse. Dit hotel ligt aan het meer van Kandy. Het is in Kandy een drukte van jawelste want wij zijn hier precies in de periode dat de Perahera wordt gehouden. Dit is een grootste processie die 10 dagen lang duurt. De 10e dag is de belangrijkste dag en de mooiste maar dan zijn wij hier alweer weg. Het is nu de 4e dag van de Perahera en overmorgen gaan wij de processie bekijken vanaf een mooie zitplaats die Abbie voor ons gaat regelen. De processie is in de avond en je weet niet precies hoelaat die langskomt dus dat wordt misschien wel een paar uurtjes wachten. Hebben we er wel voor over!

Nadeel van de Perahera is dat er in de hele stad en binnen 10 km omtrek geen alcahol verkocht mag worden.........  Hier in het hotel werd er vanavond ook geen bier, wijn o.i.d. geschonken. Ze hadden wel een geheime kamer waar je na je diner een afzakkertje kan halen. Boeven! Haha!  Wij hebben gelukkig Abbie die ons al attent maakte op het alcahol verbod en we hebben vanmiddag dan ook voordat we binnen de 10 km zone kwamen ergens een fles wijn gekocht. Die ligt nu lekker koud in de mini bar in de hotel kamer.

En naar die hotelkamer gaan we nu naar toe. Het is een mooi hotel hier, mooie ruime kamer, met flink balkon waarop een paar lekkere stoelen staan. Zwembad in de tuin en een prachtig restaurant! Wij vermaken ons hier wel!

Ayubowan

zaterdag 6 augustus, Sigirya de leeuwenrots en rotti en thee bij lokale bevolking

Alweer een dag voorbij! Vanmorgen zaten we om half 7 aan het ontbijt en om 7 uur in de auto.  De Leeuwenrots ligt hier om de hoek dus we hoefden niet ver te rijden. Abbie zette ons af bij de ingang en regelde de kaartjes voor ons. Hij ging zelf niet mee naar boven, we denken omdat hij niet heel erg goed ter been is.

De temperatuur was nog heerlijk koel en een lekker windje erbij! Dus niet voor niets vroeg opgestaan!

Even kort: De Leeuwenrots is een enorme rots die zomaar uit het land met loodrechte wanden oprijst. Op deze rots heeft zich ooit een nogal moordlustige koningszoon genaamd Kassapa, verschanst. Hij had zijn vader vermoord  omdat hij zelf koning wilde worden. Helaas was hij een bastaard en had hij ook een broer die wel van adelijk bloed was.  De halfbroer wilde uiteraard Kassapavan de troon stoten en vluchtte naar India om daar een leger op de been te brengen.  Kassapa liet daarop zijn paleis bouwen op deze enorme rots, een onneembare vesting. Het is onvoorstelbaar dat er uberhaupt op deze rots een paleis heeft gestaan, maar ook dat het in slechts 7 jaar gebouwd schijnt te zijn. We hebben het over de 5e eeuw! Niet te geloven.

De fundamenten van het paleis liggen er nog en twee enorme leeuwenpoten uitgehakt uit de rots staan aan weerszijden van een van de trappen die naar de top voert. Op de rotswanden zijn nog een aantal schilderingen bewaard gebleven die nog in een hele goede staat verkeren.  Alweer een imposant stukje oude historie om te zien.  Het is overigens uiteindelijk niet goed afgelopen met koning Kassapa. Hij daagde zijn broer uit om het gevecht aan de voet van de rots aan te gaan. Toen Kassapa's olifant op hol sloeg en zich daardoor omdraaide dachten Kassapa's strijders dat hij de strijd had opgegeven en trokken zich terug. Kassapa heeft zichzelf daarop met zijn zwaard gedood. Daarna werd de rots bevolkt door monniken.

Dat is het verhaal dat langs de ongeveer 1840 treden aan ons voorbij ging.   Ik moet Marcel even complimentjes maken hoor, want er waren echt enge stukken bij (dit waren ijzeren trappen die op stukken waar de oude trappen verdwenen waren als vervanging dienden). De rots is echt heeeel erg stijl dus niet naar beneden kijken als je de trappen beklimt en zeker niet als je de trappen weer afdaalt!

Onderweg kwamen we weer een gezellige familie Aap tegen waar we even lekker van hebben zitten genieten. 

We troffen Abbie weer op de parkeerplaats en hadden nu even wat tijd over omdat ons bezoek aan de lokale familie om daar wat te eten en te drinken pas om 10 uur zou zijn. Dus bracht Abbie ons even naar een houtbewerkingsbedrijfje. Hier moet hij een stempeltje halen van zijn werkgever. Tja, zo gaat dat.

Het was wel even leuk om te zien welke houtsoorten er hier allemaal voorkomen en veel gebruikt worden.   We waren onderweg al een paar keer gewezen op de boom met Ebben hout en nu zagen we er een plak van. In de kern is dat helemaal zwart. Toch leuk om eens te zien.  Teakhout komt hier ook veel voor.  Er was ook een houtsoort dat ze voornamelijk gebruiken als kleurstof.  Er wordt een beetje van afgefeild en dat schraapsel gaat in water. Het water kleurde meteen knal rood! Echt een mooi kleurtje. Daarna deed hij er een beetje lemonsap bij en toen kleurde het geel. Een fel kleurtje geel!  Tot slot deed hij er een beetje kalkpoeder in en toen kleurde het knalroze. Het leek wel toveren! Deze kleurstof is ook gebruikt bij de grotschilderingen die we op de leeuwenberg gezien hadden. Ze zijn dus lang houdbaar!

Er stond nog een mannetje een olifant uit een blok hout te snijden en er was er eentje een olifant aan het schuren. Verder was er weinig te zien.  De winkel wat 100x groter dan de werkplaats. Natuurlijk werden we uitgebreid rondgeleid en werd ons meteen verteld dat we grote objecten konden laten verschepen naar Nederland. We hebben die meneer maar gauw duidelijk gemaakt dat wij op ons appartementje op 7 hoog geen grote olifant nodig hebben. Gelukkig hield hij toen meteen op over de grote objecten. Maar er waren natuurlijk nog duizenden kleine figuren uit hout gesneden. Natuurlijk val ik weer op een lekker fel gekleurd masker. Het is een vuurmasker en het geeft energie (symbolisch dan). Dus die hangt binnenkort ergens op 7 hoog in Purmerend.

Tijd om naar het hotel te gaan waar een tuktuk ons ophaalt. Het ritje duurt nog geen 10 minuten en dan komen we bij  een wit huisje. Tuin eromheen met allerlei min of meer verdorde bomen en zandgrond overal. We mogen het huisje even van binnen bekijken. Huiskamertje van ongeveer 4 x 5, slaapkamertje van ongeveer 2,5x2,5 en een klein keukentje. Het aanrecht is van leem en er is een vuurstookplaatsje op het aanrecht. Geen afwasbak of vaatwasser. Het is echt primitief.  Dit huisje blijkt later niet echt gebruikt te worden. De mensen wonen zelf in een huis ernaast, maar qua grootte zal het niet veel uitgemaakt hebben.

Achter het huisje stond een soort van open schuurtje: half hoog muurtje, palen en rieten dak.  De twee vrouwen (een moeder en een dochter) die ons verwelkomden laten ons nu zien hoe je bij de rijs het kaf van het koren scheidt. Hup; in de stenen pot en stampen met een groot stuk hard hout.  Natuurlijk moesten wij zelf ook aan de bak. Gelukkig zijn na een minuut of 5 de meeste rijstkorrels wel uit hun jasje geslagen en kunnen we stoppen met stampen. Dan gaat ze de rijst op een speciaal rieten schep (breed ding met opstaande randen) schudden en ze schudt de schilletjes op de grond. Deze actie hoeven wij niet uit te voeren. Is denk ik ook beter, want dan zou de rijst op de grond belandden ipv de schilletjes.

In het rieten schuurtje is een keuken. Ook weer van leem met de vuurplaatsjes gewoon op het aanrecht. Heel apart. Ze stoppen er gewoon kleine stukjes hout in. Geen rookkanaal of zo, we stinken gewoon allemaal naar de rook na deze kook workshop.  Moet kunnen.

Binnen malen we ook nog zaadjes waarvan we niet weten wat voor'n zaadjes dat waren. Abbie kon het ook niet in het engels vertalen, maar het leek op maanzaadjes, maar dan roder. Deze zaadjes werden gemaald met een soort van molensteen die op de grond stond. Je raadt het al: wij ook malen!

Tussendoor gaat moeder buiten een kokosnoot openmaken. Zij doet dit met behulp van een hakmes dat vastgemaakt is aan een paal.  Ze moet de kokosnoot er met kracht op slaan om hem te splijten en dit ook verschillende keren doen om alle buitenste bast weg te halen.  De binnenvrucht slaat ze open en wij mogen de kokosmelk opdrinken uit een kommetje gemaakt van een kokosnoot. Best wel smakelijk!

De kokos gaat mee naar binnen en daar gaat  de dochter pakt een heel laag krukje waar een soort van lepel aan zit met allemaal karteltjes. Met dit werktuig schraaptze de kokos uit de nood. Ja hoor! Wij ook!

Van de zaadjes die we maalden, de rijst en water maakte ze een soort van bruinig deeg. Daar werd vervolgens een  dikke plak van gemaakt en dat legden ze op een groot blad (van een boom). Er bovenop nog een blad en toen ging dat zo de pan in. Na een poosje draaiden ze het om. Weer later haalde ze de blaadjes er helemaal af en werd de plak verder gebakken zonder bescherming van de bladeren. De bladeren werden in het vuur gegooid.

De moeder begon aan het pletten van een mengsel van chili, uien, zout, kokosschraapsel en later ging daar nog limoen bij. Voor het pletten had ze een grote steen met een soort van deegroller maar dan van steen en zonder handvatten.

Uiteindelijk was de lekkernij klaar en konden we  gaan proeven. Ze noemden het rotti en deze rotti was echt erg lekker! Het mengseltje was ook heerlijk, dus we hebben wel een paar van deze rotti-stukken opgepeuzeld. We eten dit natuurlijk met onze handen, want dat is ook de gewoonte hier. Wel je rechterhand gebruiken want links is voor......je weet wel.

We kregen ook nog een overheerlijk kopje thee met een stukje lekkers dat ook van de kokosnoot afkomstig is. Een soort van suiker. Daar beet je dan een klein stukje af en dan nam je een slok thee. Echt jammie jammie hoor!  Ik wou dat ze in de hotels deze thee gingen schenken want daar krijg je alleen maar heeeeele sterke thee waar je echt wel melk bij moet doen wil het te drinken zijn.

Helaas was de kookworkshop afgelopen. We gaven de twee dames beide 5 euro fooi en dat vonden ze wel wat. Ze bekeken de briefjes uitgebreid en vroegen welke gebouwen erop stonden. Oeps.....dat wisten we niet.  Wie het weet mag het zeggen (voor wie dit leest!)

Ze wilden ook nog wel graag op de foto met ons, dus leuke plaatjes zijn er ook geschoten.

De rest van de dag waren we lekker vrij!!! We waren rond een uur of half 1 alweer in het hotel en zijn lekker bij het zwembad gaan liggen. Boekje erbij. Tekenspulletjes erbij, af en toe zwemmen, een verse ananassap ( lekker joh!), biertje, clubsandwich.......  Wel oppassen voor apen, maar verder heel relaxed!

Morgen weer vroeg uit de veren. Op naar de volgende bestemming met onderweg weer wat bezienswaardigheden.

Ayubowan!

 p.s. Leuk om de reacties te lezen hoor!  We zijn nieuwsgierig of we nog meer lezers hebben!

vrijdag 5 augustus. Sigirya, olifantenrit, polonnaruwa en ayurvedische massage!

Vandaag konden we lekker uitslapen!!! Pas  ( ! ) om 9 uur werden we opgehaald door Abbie die ons naar de plek reed waar we een rit op de rug van een olifant gingen maken.  Het was alweer lekker warm en vandaag niet zoveel bewolking, dus lekker insmeren en doeken om de blote schouders slaan.  

De olifant waarop we plaats mochten nemen was een vrouwtje en ze heette Sita. Dit is verder volkomen onbelangrijk, maar ach, ik dacht ik zeg het toch maar even. Boven op de olifant binden ze een een soort van matras  en daarboven op hebben ze een soort van bed vastgesjord. Een bed met opstaande randen waar je je benen door kan steken.  Om op te stappen moet je eerst een trap op van zo'n 15 treden en dan kan je instappen terwijl je je vasthoudt aan een touw. Het zit niet erg comfortabel op zo'n stellage......Het is nogal scheef en  de olifant loopt ook nogal bonkerig en dan bedoel ik niet dat je hem hoort maar het heen en weer schudden.   Er liepen twee olifantentemmers (zo zal ik ze maar noemen) met ons mee. Eentje liep achter of voor de olifant en gaf haar aanwijzingen en de ander nam onze camera en fotografeerde ons alsof we fotomodellen waren.

De fotograaf had ondertussen ook oog voor de kameleons die hij onderweg tegenkwam en liet ons die zien. Helaas is er van de foto's die er daarvan maakte maar 1 gelukt.  De tocht ging een stuk over de gewone snelweg (......) en toen rechtsaf het bos in.  In dit bos stonden heel veel hutjes en huisjes, veelal nog lang niet afgebouwd maar wel bewoond. Eigenlijk reden we door een soort van bosdorp.  We kwamen uiteindelijk  bij een poel waar onze Sita inliep om zich vervolgens om te keren om de terugtocht aan te vangen.

Vergeet ik hier nu helemaal te vermelden dat Marcel het gewaagd heeft om op de nek van de olifant plaats te nemen??? Wat een bikkel he?  In Thailand had hij daar nog vriendelijk voor gepast en ben ik daar gaan zitten, maar deze keer overwon hij zijn hoogte vrees en kroop achter de oren van de olifant.  Er zijn foto's van voor wie het niet gelooft! Na zo'n 10 minuten vroeg ik Marcel of hij misschien weer liever in het bakkie kwam zitten......Ja, eigenlijk wel! Ik heb deze keer geen aanstalten gemaakt om achter de oren van de olifant te gaan zitten want na de hobbelige rit staande in de jeep van gisteren voelen mijn benen een beetje papperig aan. Als je je op zo'n olifantennek zit moet je wel flink je dijbeenspieren aanspannen om je evenwicht te bewaren.

Bijna bij het einde gekomen vroegen de twee olifantentemmers om 1000 roeppies. Dit is toch echt weer typisch Lankees.  Je betaalt voor alles maar je moet altijd nog een fooi geven.  Hier vragen ze daar vaak gewoon om. 1000 roeppies was te proberen natuurlijk maar 500 per persoon vonden wij wel genoeg. Gaan zij natuurlijk een beetje lopen pruilen ( het is allemaal spel), maar wij hadden van onze gids al gehoord dat 300 roeppies genoeg was dus die twee waren al spekkopers vonden wij.

Wat je hier ook niet moet doen is iets aanpakken waarvan ze eerst zeggen dat  je het gewoon mag hebben. Ze komen namelijk later bij je om er alsnog geld voor te vragen! Zo nam Marcel gisteren een lotusbloem aan bij de ingang van het terrein van de  Bo-boom en toen we er een kwartiertje later weggingen wist die jongen nog precies dat hij Marcel zo'n bloem had gegeven en wilde daar alsnog geld voor hebben.   Oppassen dus met die z.g. vrijgevigheid hier.

Na de olifantenrit zijn we richting Polannaruwa gereden en onderweg weer lekker geluncht. Weer een Lankees buffet. Bij dit buffet waren er veel warme gerechten gemaakt van vruchten, zoals de breadfruit, jackfruit, annanas, papaya en nog een aantal waar we de naam alweer van vergeten zijn.

Volgende stop was dan Polannaruwa. Hier vinden we weer allerlei overblijfselen/ ruines. Deze keer uit de 12 e eeuw. Het was inmiddels een uur of 1 en flink warm geworden...... Maar we hebben ons als goed toerist gedragen en de bezienswaardigheden langsgelopen. Ik had deze keer de insight Guide maar even meegenomen, want ik kan de manier waarop Abbie engels spreekt toch vaak niet goed volgen. Ik zal de lezer niet vermoeien met allerlei oudheidkundige wetenswaardigheden, maar verbazingwekkend blijft het wel dat er toendertijd zonder alle middelen van vandaag de dag zulke bijzondere gebouwen zijn neergezet.

Ook nog een paar mooie uit de rotsgehakte Boeddha beelden gezien. Zoals de Gal Vihera; een Boeddha uit een granieten rots gehouwen. Helaas konden we niet echt dichtbij komen omdat we deze keer onze lappen in de auto hadden laten liggen en onze schouders en knieen niet konden bedekken. Nou ja, dan maar een foto van een afstandje, we kunnen ook altijd nog een foto van internet plukken, haha!

Wat steeds weer leuk is zijn de apen die hier gewoon om je heen dartelen. Het lijkt de apenheul wel! We blijven er met plezier naar kijken.

Gelukkig is de rondleiding bij de oudheidkundige overblijfselen ten einde want de temperatuur is echt niet meer te harden om buiten je auto met airco te zijn.

Abbie bracht ons nu naar een soort van Spa. In Sri Lanka is  de ayurvedische massage al eeuwenoud. Marcel heeft inmiddels al twee keer deze massage ondergaan, maar deze keer gaan we allebei "onder de vingers".   De Spa waar Abbie ons naar toebracht was voor Lankese begrippen erg luxe, maar niet te vergelijken met enige Spa in Nederland want daar zouden ze op deze manier niet kunnen bestaan.

We begonnen met een kwartiertje in een hete oven. Soort van sauna. Het had een ronde vorm en ik moest erg denken aan de steenovens die we vorig jaar in Vietnam gezien hadden.  Op de grond lag een soort van raamwerk met allemaal vakjes erin waarin allerlei kruiden en vruchten lagen. Ik vond het er maar heet, maar Marcel vond het wel lekker die sauna. We zaten in de oven al te grappen dat ik straks door een Lankese schone behandeld zou gaan worden en hij vast door een vent!

En ja hoor! Marcel werd door een mannelijke masseur opgehaald en ik mocht met een iel vrouwtje mee.

We werden ook gescheiden, want er was een vrouwen en mannen afdeling. We kregen eerst een hoofdmassage waarbij ze lekkere vette olie o.i.d. op je haar smeerden. Ik moet zeggen dat het wel erg lekker was en ontspannend. Je zat overigens op een houten stoel zonder kussen of iets dergelijks, beetje spartaans....

Vervolgens mochten we op de massagebank plaatsnemen. Dit was een houten tafel waarop een met skai bekleed matras vast zat.  Ik hoopte nog even dat daar wel een handdoek o.i.d. opgelegd zou worden maar nee, gewoon hup op de bank. Gelukkig hadden we wel een Sarong om, dat was het enige dat je scheidde van dat plakkerige matras. De Saron was echter maar een 1,5 meter dus een groot deel van je lijf lag alsnog niet erg lekker.

Met flink wat olie werden we overal gemasseerd. Echt o-ver-al!  Armen, benen, rug, schouders, borsten en billen. Alleen de edele delen werden gespaard. (Marcel zegt nu: bij jou wel! Bij hem kwam er een vrouwtje langs voor een "happy end").

Toen de massage gedaan was glibberden we van de bank af naar de Herbal stoomcabine. Het leek  wel " glij hem d'r in" van de Tros!

De stoomcabine is een soort zonnebank, model tosti maar dan van hout.  Het onderste deel van de stoomcabine, dus waar je op moest gaan liggen, was een houten plaat voorzien van allemaal vierkante gaten van zo'n 5 x 5 centimeter, misschien zelfs wel groter. Er lag een heel klein handdoekje op.   De stoomcabine behandeling duurde zo'n 20 minuten en dan ligt een houten plank met vierkante gaten echt niet lekker meer......  Maar goed, we kwamen na dit bezoek aan de Spa toch wel weer herboren naar buiten hoor (nadat we wel alle glibberige olieen van ons afgewassen hadden)

In het hotel hebben we net weer van het buffet opgeschept. Eerlijk gezegd weet ik niet meer zo goed wat ik kiezen moet van al die lekkere dingen. Het is toch een beetje iedere avond hetzelfde......

En nu gaan we nog even een wijntje/biertje drinken en weer vroeg op stok. Morgen vertrekken we namelijk al om 7 uur om de berg Sigirya te beklimmen en dat moet je vroeg doen omdat je anders dood gaat van de hitte.

Ayubowan (spreek uit: Ajoeboan )

bye bye

zwaai zwaai!

4 augustus van Anaradhapura naar Sigirya

Vanmorgen weer om half 8 paraat! Het lijkt wel "werk" hier wat opsta tijden betreft. Maar ja, je moet echt bijtijds vertrekken als je wat wil zien voordat het bloedverziekend heet is. Er stond vandaag best wel een windje maar we zitten niet meer bij de kust in de buurt dus veel verkoeling geeft die wind niet.

Onze gids liet ons vanmorgen een paar tempels en de oude stad van Anaradhapura zien.   We zijn niet zo erg van die tempel mensen maar als we de mensen allerlei boeddhistische  rituelen zien doen dan is dat toch heel mooi om te zien.

De tempels in Sri Lanka zijn toch ook weer anders van bouw dan die we zagen in Thailand en Vietnam. Hier bouwen ze veelal Stoepa's. Dit is een halfronde bol die op een vierkante basis.  Op de koepel staat een soort van piek. De grootste stoepa is de Ruwanweliseya. De koepel is 55 meter hoog, er zijn meer dan 100 miljoen bakstenen gebruikt. Langs de muren van de vierkante basis zijn allemaal olifanten uitgehouwen op ware grote. Het lijkt of de olifanten de stoepa dragen.  De stoepa is helemaal wit geschilderd met op de top een soort van gouden piek. De olifanten zijn grijs. Indrukwekkend gebouw!

Om het stoepa terrein op te mogen moesten we onze slippers uit en de schouders en knieen bedekt zijn. Gelukkig  hoefde ik geen  capriolen uit te halen om aan de dress-code te voldoen, maar Marcel had een korte broek aan en een shirt zonder mouwen. De Sarongs die we van de week in Negombo van strandverkoopstertjes hadden gekocht brachten nu  uitkomst: eentje om zijn schouders en eentje rond zijn middel! De kleuren van de Sarongs waren overwegend rood en roze zodat Marcel wel op een moderne monnik leek! Hij had veel bekijks.....

Niet ver van de stoepa staat een heilige Bo-boom.  Bij deze boom was het duizend malen drukker dan bij die indrukwekkende stoepa. Al 23 eeuwen lang staat deze boom  op deze plek, het schijnt de derde generatie te zijn (staat in mn boek hoor, ik verzin het niet!). De mensen vereren deze boom omdat Boeddha onder een Bo-boom de verlichting bereikte. De Bo-boom die hier staat is een ent van de oorspronkelijke boom die in India staat. Het krioelde hier van de mensen die hier allerlei bloemen offerden en gebeden prevelden tegen de boom. Binnen in een tempeltje was ook een soort van viering gaande.  Het is toch steeds weer indrukwekkend om te zien hoe deze mensen opgaan in hun overtuiging.

Marcel vond nog het allerleukste van het bezoek aan de stoepa en de Bo-boom:  de apen ( grijze langoer)  die rond ons heen dartelden. Je blijft er naar kijken! Vooral als ze een jonkie hebben!

Abbie liet ons ook nog een tempel zien die uit een rots was gehouwen en we reden nog langs een aantal andere ruines van Anaradhapura.  Het werd al heter en heter en we zijn ook niet bij iedere bezienswaardigheid uitgestapt. Al die oude dingen zeggen ons toch minder.  We zien liever hoe de mensen van nu hun overtuiging vorm geven.

Tijd om verder te gaan rijden richting Sigirya. Onderweg ergens een Lankees rijstbuffet gegeten. Niet slecht hoor!

We wisten niet meer zo goed wat er nou voor de rest van de dag nog op het programma stond omdat Abbie nog wel eens van de hak op de tak springt. Zelfs als ik het op schrijf blijkt het een dag later toch anders te gaan.    Maar goed, het programma voor de rest van deze dag werd: Een jeepsafari! Kijk, daar houden wij wel van!

Rond een uur of 3 reden we met een jeep naar het Kaudulla National Park. Wij stonden achterin de bak met een gids van het park. Als snel stuitten we op een groep apen die door de bomen slingerden. Er komen in Sri Lanka 3 soorten apen voor en dit was de soort die we nog niet gezien hadden:de Ceylon kroonaap (met dank aan de Insight Guide!).   We waren vooral op zoek naar olifanten maar het duurde even voordat we die tegen kwamen. We zagen wel verschillende adelaars, pelikanen en andere grote watervogels, veel pauwen, een soort van vos en uiteindelijk ook veel olifanten.  We hebben ruim twee uur rond gereden en zagen er wel  af en toe een paar, maar echt een grote kudde die zich bij het water aan het badderen was dat leek er niet in te zitten vandaag. Toen echter rond half 6 de schemer begon in te zetten kwamen de olifanten richting het water. Ze moesten vanuit het bos nog een flink end over een grote vlakte voordat ze bij het water waren en ze doen dat op hun dooie gemakkie. Wij hebben ze dus uiteindelijk niet in het water gezien maar wel van vlakbij mogen genieten van hoe ze met elkaar aan het gras eten zijn en met de kleintjes omgaan. Af en toe zie je ook een olifant alleen. Dat is dan een mannetje, ouder dan 30. Zij verlaten dan namelijk de kudde en leven verder in hun uppie.    We hebben echt prachtige foto's en filmpjes kunnen schieten! Het was  echt toppie!

Op weg naar  het hotel in Sigirya reden we ook door olifantgebied. We moesten ook een keer stoppen omdat er een olifant de weg overstak. Zo zie je maar; je hoeft hier eigenlijk niet eens op safari om een olifant tegen het lijf te lopen!  We kwamen ver na het donker aan in het hotel. We zien dus nog niet het uitzicht dat we schijnen te hebben op de berg sigirya, ook wel de leeuwenrots genoemd. We gaan daar van de week nog heen, dus dan zullen we genoeg van de berg zien.

Nu maar even een lekker bierje en wijntje en dan gaan we maar weer eens lekker uitrusten van deze leuke dag!

 Ayabowan!

3 augustus Op weg naar Anuradhapura

Half 8 zaten we alweer fris en fruitig in de auto. Hele hebben en houwen weer ingeladen om naar de volgende bestemming te gaan: Anuradhapura.

Qua kilometers niet zo'n spectaculaire afstand maar  gezien het  verkeer hier en de staat waarin de weg zich af en toe bevindt kunnen we de tijd niet meten naar nederlandse begrippen.

We reden door Addies geboortedorp en hij vertelde ons enthousiast over het "heilige kruis" dat daar staat en een bedevaartsoord is geworden. Het schijnt dat daar ooit een vrouw zonder gezicht en met rare vingers wonderbaarlijk genezen is! Er was ook nog een verhaal van een of andere idioot (een echte gek dus) die zichzelf had vastgekeketend en vroeg om normaal te worden.  Ook deze man kreeg zijn wens vervuld.  Abbie vertelde dat zijn collega graag van baan wilde wisselen en dat maar steeds niet lukte. Abbie had hem toen naar dit bedevaartsoord gestuurd en je raadt het al! Zijn wens kwam uit; hij kreeg een andere baan!  OF wij dat bedevaartsoord soms even wilde zien????? Tja, tegen zoveel wonderen kan je niet op dus we konden geen nee zeggen.

Het bedevaartsoord was een klein open kerkje in het zand. De mensen waren ook geknield in het zand aan het bidden. Wij zijn ook maar even door de knieen gegaan om wat minder op te vallen. Abbie ging meteen in gebed en spreidde uiteindelijk ook een poos lang zijn armen.  De katholieken hier hebben meer met Jezus dan met Maria lijkt wel, want er stond een groot Jezusbeeld waarvoor iedereen door de knieen ging. We hadden dat in een andere kerk ook al gezien.  Hoewel wij nou niet bepaald practiserende katholieken zijn heeft Marcel toch een gokje gewaagd en de wens geuit om president te worden van Ajax.  We gaan het afwachten!

Onderweg zien we nog menig katholieke kerk voorbij gaan. Een van de kerkgemeenschappen blijkt aan twee kanten van de straat een kerkgebouw te hebben. Abbie vertelt dat dit te maken heeft met de kasten waarin de mensen geloven. De lagere kasten moesten naar de eenvoudiger kerk. Een onderscheid dat niet gebruikelijk is bij alle kerken maar in deze kerk was er steeds ruzie over, dus dan maar twee kerken. Tegenwoordig mag het onderscheid niet meer gemaakt worden. De twee kerken worden echter beide nog gebruikt.....  Ik verbaas me erover dat je dus katholiek kunt zijn en toch geloof hecht aan het kastenstelsel. Apart.

Onderweg komen we een busje tegen, volgepropt met mensen en spullen. Op het dak ook allemaal spullen op elkaar gestapeld. Deze mensen blijken onderweg te zijn naar een van de kerken waar in augustus een groots feest wordt gevierd. Men komt van heinde en ver, tent mee, tafels, stoelen en al wat men denkt nodig te hebben. Rondom de kerk staat het vol met stalletjes en iedereen probeert zijn waren te verkopen. Er staat echt van alles! Zo zagen wij een aantal flinke gevulde aqauria compleet met vissen e.d., aardewerk potten, planten en alles wat je verder maar bedenken kan. Zo'n kerkfeest is een heel weekend maar de mensen met de koopwaar blijven nog wel wat langer hangen om van hun restanten af te komen. De koopjesjagers komen namelijk na het weekend langs om hun slag te slaan.

Langs de kant van de weg zie je regelmatig een religieus beeld staan. Het blijkt dat het teken is voor mensen om bij deze weg af te slaan naar de kerk die bij dat beeld hoort.

Bij het St Antonie beeld stopt Abbie, schiet hij een gebedje en gaat wat geld in het offerblok doen. Hij heeft St Antonie om een goede reis gevraagd (daar schijnt St Antonie iets mee te maken te hebben -ik begreep Abbie niet zo goed). Iedereen die dit beeld passeert en een goed gelovige is, stopt even om de zegen te vragen en wat te offeren. Wij denken wel dat het zal helpen want voor het beeld stond een rolstoelfiets! LEEG!

 

 

Lees verder...

dinsdag 2 augustus

Vanmorgen werden we al vroeg gewekt. 6.45 stonden we naast ons bedje en om half 8 werden we opgehaald door Abbie.

We reden met Abbie naar een andere vismarkt dan gisteren. Hier werden voornamelijk grote vissen verkocht en de markt lag meer landinwaarts. Het was weer een gekakel en gedrentel van jawelste. De geur was ook niet mis te verstaan, maar gelukkig was de temperatuur nog rederlijk omdat het flink bewolkt was en er een pittig windje stond. We hebben weer mooie plaatjes kunnen schieten van allerlei hardwerkende visserslui en marktkooplieden.  Onder de grote vissen die verkocht werden bevonden zich ook dolfijnen en het is gek, maar dat vind je dan toch wel weer zielig.......

De vrouw van Abbie was inmiddels ook bij ons aangesloten want zij wilde ook graag eens mee naar Mathurajawela waar onze excursie van deze ochtend naar toe ging. We maakten een boottocht door het Dutch Cannal en belandden vervolgens op de Lagune van Negombo om vervolgens door de mangrovebossen en de wetlands te varen. Onderweg speurden de speciale gidsen die meegingen naar mooie vogels en andere dieren.  Van de vogels roepen zij vervolgens de engelse namen waardoor wij nu nog net weten hoe ze in het nederlands heten.  De witte reiger, de purper reiger en de ijsvogel kwamen ons wel bekend voor. We hebben inmiddels ook enorm respect voor natuurfotografen en filmmakers want het is nog een hele klus om zo'n mooie vogel op beeld vast te leggen.  Toch hadden we af en toe geluk zoals bij de makaken (apensoort) die in de boom aan het spelen waren en waar we een paar mooie plaatjes van hebben kunnen schieten!  Natuurlijk wilden we het liefst krokodillen zien, maar die komen hier helemaal niet voor. Wel een kleinere soort en dat is toch ook een machtig gezicht. Ook van deze kleine krokodillen ( metertje lang) konden we toch nog wel wat leuke beelden vast leggen. De slang die langs onze boot zwom had geen zin om door ons vereeuwigd te worden helaas. Wat ook nog heel bijzonder was, was  dat we door een school kwallen heen voeren, mooie beesten hoor!

De boottocht zat er na zo'n twee uurtjes en een houten kont weer op helaas. We gingen op weg naar Colombo waar we de stad eens even van dichtbij gingen bekijken. Colombo blijkt net als iedere zichzelf respecterende hoofdstad vol te staan met verkeer dus hebben we weer heel wat getoeter gehoord, tuktukjes gezien, brommers voorbij horen razen en bijna een fietser onder de auto gehad. Over de stad zelf is niet veel te zeggen eigenlijk......weining bezienswaardigheden waar je hart sneller van gaat kloppen. Een erg engelse stad en dat is logisch want de engelsen hebben hier nogal wat jaren de scepter gezwaaid. Eigenlijk was het zonde van de tijd deze stadstoer.

Nu gaan we weer even lekker naar het zwembadje van het hotel.

Morgen wordt een reisdag, dus dan geen nieuws uit Sri Lanka van ons (denk ik).

Ayubowan!

(dat betekent goededag, ik wens je een goed leven! Het is hier de gebruikelijke groet naar elkaar toe)

 

 

maandag 1 augustus, Negombo

Na een heerlijke nacht slapen werden we om 6.45 door de wake-up call uit dromenland gehaald. Ik vond het niet zo erg, want ik droomde dat een of andere gek alle sloten van uit mijn deur had gestolen waardoor die niet meer op slot kon en ik naar de Gamma moest om allemaal nieuwe sloten te halen. Heel bizar.....Ik denk dat ik toch een beetje teveel films heb gezien.......

Om 8.00 uur stond Abbie al op ons te wachten om naar de lokale vismarkt te gaan. Markten in het buitenland; daar houden wij wel van. We hebben er echter al zoveel gezien dat je je haast niet meer voor kan stellen dat je nog verrast gaat worden.

Toch is dat gelukt! Deze vismarkt grenst aan de zee.  Het strand is als in Nederland; zand dus. De boten, model grote sloepen, zijn op het zand gesleept en er krioelt om iedere sloep een legertje mensen dat de netten aan het leeghalen is. Heel veel visjes worden met de hand uit het net geplukt omdat ze blijven hangen. De visjes worden op de grond gegooid, als ze geluk hebben op een zeildoek, anders in het zand. Vervolgens worden er grote ronde, maar toch vrij platte manden, gevuld met de vis. De mand wordt even door de zee gehaald om het zand weer van de visjes te spoelen.

Even verderop was een soort visafslag waar de manden met vis werden verhandeld. Maar niet alleen manden met kleine visjes, ook enorm grote vissen kon je daar vers uit de zee kopen. Enorme roggen (meterje doorsnee) bijvoorbeeld en nog van zulke grote beesten waar we de naam niet van weten.

Eenmaal gekocht op de afslag verhuisde de vis naar marktkraampjes (of iets wat daar op lijkt) om verder verwerkt te worden. Alles spartelt en beweegt op de vismarkt. Krabben, tonijn, inktvis en grote garnalen. Alles fresh from the sea!

Abbie maakte met ons ook nog een rondje langs een katholieke kerk en een  tempeltje . In Sri Lanka is 7,5 % van de bevolking maar katholiek, maar in Negombo is  90% katholiek! Een grote gemeenschap dus in dit deel van het land.    De katholieke kerk was verder niet spectaculair en die laten we voor wat het is. Het boedistische tempeltje was leuker om even van binnen te zien. Het leek meer op een ruine, maar dat bleek te komen omdat deze tempel, die aanvankelijk in Thaise bouwstijl was, werd verbouwd. Zo werd het rieten puntdak vervangen door een bogendak van steen.  Midden in het tempeltje stond een kleinere tempel waarin een monnik het heel druk had om voor mensen offers te brengen naar een altaar een paar deuren verder.  Als je recht voor de eerste deur stond had je een doorkijkje naar het altaar dat 4 deuren verder was. Een leuk perspectief dus! De monnik (Een lekker jong ding met beetje lang haar!) zong allerlei teksten en gooide met water, bloemblaadjes en deed iets met vuur. Het vuur en wat bloemblaadjes nam hij vervolgens mee naar buiten en daarmee deed hij nog een ritueel met de persoon die hem opdracht had gegeven het offer te brengen. Het was heel apart om te zien!  Ik kreeg ook nog wat van die gewijde bloemblaadjes; dus mijn dag kan niet meer stuk.

Op de terugweg zijn we nog even gestopt bij the Dutch cannel, dat vroeger de belangrijkste weg was om waren te vervoeren.

Ook de gevangenis in een oud Hollands fort mochten we even aanschouwen en de straat waar allerlei juristen hun kantoren hebben en waar ook de rechtbank is. Het was er zooooo druk dat ik aan Abbie vroeg of dit soms de enige rechtbank in Sri Lanka was..... 

De rest van de dag zijn we lekker vrij en genieten we van het mooie weer met lekkere bries, een Sri Lankese lunch hier in de straat en het heerlijke zwembadje. Straks zullen we wel weer belaagd worden door de  Sri Lankese verkoper met zijn kettinkjes en armbandjes. We hebben ons gisteren door hem laten verleiden een afschuwelijk kettinkje uit te kiezen alleen maar omdat hij zo leuk hollands sprak! Zonde dat zo'n man met die enorme talenknobbel kettinkjes loopt te verkopen langs het strand!  We hadden hem wel als gids willen hebben; zo goed als dat hij nederlands spreekt! Maar het is wel een pitbull hoor!  We zagen hem net alweer lopen en hij begroette ons zoooo hartelijk, dat gaat ons vast weer geld kosten!  Misschien heeft hij nu wat leuks mee genomen, want ik heb hem gisteren wel gezegd dat ik zijn spullen helemaal niet mooi vind....... Ben benieuwd!

Dubai, Colombo, Negombo

 maandag 1 augustus, gisteren dus

Zo! Daar zijn we dan vanaf het andere eind van de wereld. De temperatuur is hier weer lekker hoog. Zo'n 35 graden. Gelukkig staat er hier in Negombo een lekkere zeewind! Maar laten we bij het begin beginnen!

 Zaterdagmiddag bracht Linda ons naar Schiphol. We  vlogen met de Emirates. We waren voorbereid op lange wachttijden bij het inchecken maar deze maatschappij werkt erg efficient; we waren nog nooit zo snel ingecheckt.  Na een beetje winkeltjes kijken (nee, niets gekocht deze keer!) en een lunchje op naar Gate 05.  Het boarden  ging ook erg efficient: eerst de achterste rijen en dan de rijden vooraan in het vliegtuig. Helaas luisteren de meeste mensen niet naar zoveel ervaring bij het boarden want de hele kudde gaat toch voor het hekje staan.....

 Na een hele goede vlucht waren we rond middernacht plaatstelijke tijd in Dubai. De klok moest twee uurtjes vooruit.  Nu het grote wachten op de aansluiting van 02.45. Even een bakkie koffie gehaald......OEPS! 5 dollar bij de goedkoopste toko! Gelukkig houdt Marcel niet zo van koffie, dus 1 dure bak was genoeg.

Net als bij het inchecken en boarden in Holland ging alles weer heel snel en makkelijk.  We zaten lekker op tijd in het vliegtuig en ik bedacht me dat de verbinding/ reis bij onze eerdere vluchten echt nog nooit zo goed was verlopen!!!! Het vliegtuig begint taxien naar de startbaan en toen begon het gedonder in de glazen...... Wegens technische problemen maakte de piloot rechtsomkeert. S H I T ! ! !

Er werden techneuten aan boord gehaald om de zaak ter plekke op te lossen en de cabine werd steeds moeizamer op een koele temperatuur gehouden.  Helaas moesten we na een uurtje of zo allemaal het vliegtuig verlaten en werd de hele zooi overgeladen in een ander vliegtuig. Daar gaat echter wel wat tijd in zitten........ Dus in plaats van een vertrek naar Colombo om 2.45 werd het een vertrek om 7.15.   Ach, achteraf viel het wachten ook wel weer mee, maar als je er middenin zit is het wel even: verstand op nul en blik op oneindig. Het vervelendste vond ik nog de honger die ik kreeg (maar wel goed voor m'n lijn natuurlijk!)

Dus een kleine 5 uur later dan gepland kwamen we op Colombo aan en werden opgewacht door onze gids. Zo grappig al die gidsen die daar met bordjes staan te zwaaien! Het waren er zoooooveeeeeel, we moesten echt even zoeken naar onze namen!

Abbie (zo spreek je de afkorting van zijn naam uit) bracht ons naar het hotel via de pinautomaat en de supermarkt waar we een grote fles (5 liter!) water kochten plus nog twee kleintjes en  creamcrackers. Dit laatste op aanraden van de Abbie (hij vond het zonde van ons geld als we daar onderweg meer voor moesten betalen. )

Eenmaal in het hotel in Negombo (niet ver van Colombo) waren we lichtelijk oververmoeid en zijn direct het zwembad in gedoken om daarna op een ligstoel lekker te soezen en naar de zee te staren. 

Bij deze reis zitten alle diners inbegrepen hetgeen wel betekent dat we overal buffeten krijgen. Vooruit dan maar, maar dan kiezen we toch wel liefst voor locale gerechten. Dus wij aan de viscurry, komkommercurry, aardappelcurry en andere Sri Lankse lekkernijtjes.  De viscurry was echt SPICY!  Oef, dat heb ik niet helemaal op kunnen eten helaas omdat de vlammen uit m'n mond sloegen.  In dit hotel zitten veel Nederlanders en het viel ons wel op dat de meesten kozen voor de italiaanse pasta die ook bij het buffet op te scheppen was. Losers!

Gisteravond lagen we om 9 uur in bed. Helemaal afgepeigerd. Lekker airco aan in de kamer, een heerlijk bed en verzekerd van een wake-up call konden we eindelijk ongestoord slapen!!!

 

 

2011 Dit jaar wordt Sri Lanka met een bezoek van ons vereerd!

 De film van onze reis naar Vietnam is zo'n 1,5 week geleden in premiere gegaan. Het heeft even (!) geduurd voordat deze af was, maar het is dan ook mijn eerste grote documentaire voorzien van leuke overgangen en sfeervolle muziekjes. Het is een enorm karwei gebleken om uit de hoeveelheid film die je schiet de juiste scenes te kiezen.  Maar ik heb er veel van geleerd; iets minder filmen en sneller weggooien wat niet de moeite waard is.   Nog niet veel mensen hebben de film kunnen bekijken maar degene die de film zagen waren toch enthousiast en zijn niet in slaap gevallen.!!!

 En nu is het dan de hoogste tijd voor een nieuw avontuur! Dit jaar gaat onze verre reis naar Sri Lanka.

De reispapieren vielen afgelopen zaterdag op de mat en de Inside Guide van Sri Lanka ligt grijp-klaar en wordt regelmatig gepakt om alvast wat informatie in te winnen.

Nog even een paar dagen uitrusten van de laatste drukke schoolweken (ik) en nog even een paar laatste dagen werken (Marcel) en dan kunnen we zaterdag vertrekken!

We hebben er weer zin in!

We gaan weer proberen om regelmatig wat te schrijven maar het zal aan de internet mogelijkheden liggen of dat gaat lukken. Als je het leuk vindt om ons te volgen klik dan af en toe de op de link die ik je heb toegestuurd.

wordt vervolgd! 

Hyperlink maken lukt helaas niet, maar je kan dit onderstaande adres knippen plakken of misschien via rechtermuisknop openen. Eerst het adres even selecteren.

 http://www.fox.nl/groepsreizen/reizen/reisinformatie/azie/sri-lanka/23-daagse-rondreis-schatten-van-ceylon_p4344_algemeen.asp?sr=5